Historia antysemityzmu (4/4)

W 1945 roku, gdy obozy koncentracyjne były kolejno wyzwalane, ujawniły się pełne rozmiary nazistowskich zbrodni i masowych mordów na Żydach. To ludobójstwo nazwano Holokaustem. Hebrajski termin Shoah odnosi się do zagłady ok. 6,3 miliona europejskich Żydów.

Po zakończeniu wojny antysemityzm zaczął się odradzać. W pogromie w Kielcach 4 lipca 1946 roku zginęło 40 ocalałych z Zagłady Żydów, w reakcji na rzekome porwanie dziewięcioletniego Henryka Błaszczyka. Wydarzenie to wywołało falę emigracji Żydów z Polski do Niemiec i Francji. Po powstaniu państwa Izrael 14 maja 1948 roku Żydzi z krajów arabskich, często osiedleni tam od setek lat, zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów. W wielu miejscach antysemityzm pozostał – tym razem „bez Żydów”, któremu nikt publicznie nie przeciwstawiał się.

Kościół katolicki oficjalnie zakończył dwa tysiące lat antyjudaizmu. Pojawiły się jednak nowe formy wrogości – antysyjonizm i negacjonizm, czyli zaprzeczanie Zagładzie. W XXI wieku antysemityzm przybiera nowe oblicza: jest widoczny, często głośny. Pojawia się w różnych formach, które stanowią wyzwanie dla społeczeństwa i prawa.

Autorem i reżyserem filmu jest Jonathan Hayoun – badacz, działacz i twórca dokumentów poświęconych pamięci i historii antysemityzmu.