La Maestra 2026

Zofia Kiniorska prowadzi Orchestre de la Suisse Romande, a w repertuarze wybitne kompozytorki XIX, XX i XXI w.

Nadszedł czas, aby uhonorować laureatkę konkursu La Maestra 2026.

Barbara Hannigan i Orkiestra Filharmoniczna Radia Francuskiego wykonują Symfonię psalmów Igora Strawinskiego.

Ostatnia prosta dla finalistek konkursu La Maestra 2026.

Dyrygentka Zahia Ziouani i choreograf Mourad Merzouki z koncertem, który łączy muzykę klasyczną i taniec.

Wspaniały finał La Maestra 2024! Trzy dyrygentki walczą o zwycięstwo.

Ostatni prosta przed finałem La Maestra 2024!

Barbara Hannigan i Orkiestra Filharmoniczna Radia Francuskiego wykonują Symfonię psalmów Igora Strawinskiego.

Ostatnia prosta dla finalistek konkursu La Maestra 2026.

Film muzyczny przedstawiający barwny życiorys Maurice'a Ravela (1875-1937).

Finaliści tegorocznego Konkursu Bachowskiego występują na koncercie laureatów w lipskim Gewandhaus.

Głos Beth Hart – mocny i ochrypły, idealnie wyraża się w rocku, jazzie, bluesie i soulu. Nic dziwnego, że jest jednym z symboli gatunku Americana.

Młoda muzyk jazzowa Samara Joy oczarowuje paryską publiczność.

Wyjątkowy głos sopranisty Bruna de Sá rozbrzmiewa w Teatrze „Victoria” w Gliwicach.

Adam Gusowski opowiada o jednym z najsłynniejszych budynków w Warszawie: Pałacu Kultury i Nauki.

Mężczyzna pływa w morzu. Każdy ruch przywołuje wspomnienia, a obrazy z przeszłości ożywają.

Kilka miesięcy przed śmiercią reżyser dokonał niezwykle bogatego i głębokiego przeglądu swojej twórczości.

Tortury, upokorzenie, gwałty – wstrząsające obrazy z izraelskich więzień, w których przetrzymywani są Palestyńczycy.

Gwiazda popu wśród narodowych bohaterów

Agnieszka Żuk opowiada nam o przedmiocie codziennego użytku, który stał się symbolem politycznym w Polsce.

Ubóstwo menstruacyjne dotyka więcej kobiet, niż się spodziewamy. Okres i związane z nim comiesięczne wydatki wciąż pozostają tematem tabu.

Wyjątkowy głos sopranisty Bruna de Sá rozbrzmiewa w Teatrze „Victoria” w Gliwicach.

Między cygańską fanfarą a nordycką melancholią - Beirut uwalnia na berlińskiej scenie całą emocjonalną moc swojej folk-popowej muzyki.

Jest uwodzicielska, niebezpieczna i stanowi symbol szowinistycznej demonizacji kobiecego erotyzmu.