Póki pamięć nas nie rozłączy

Ostatnio babcia Juliette jest coraz bardziej nieobecna, ma zaniki pamięci i wahania nastroju. Zdiagnozowano u niej chorobę Alzheimera. Wkrótce będzie musiała zostać umieszczona w specjalistycznej placówce, na co zdecydowanie nie zgadza się dziadek. Chce opiekować się żoną sam w domu tak długo, jak to możliwe. Ich rozstanie wydaje się jednak nieuniknione.

Juliette zaczęła filmować ostatnie chwile wspólnego życia tej pary, która ukształtowała jej wizję miłości. Jej początkowym zamiarem było zarejestrowanie opowieści dziadka o jego roli jako opiekuna i uwiecznienie jego związku z babcią, który przetrwał prawie 65 lat. Jednak w trakcie dyskusji i filmowania wyłania się równoległa historia, która zaczyna przysłaniać wyidealizowany obraz tej pary. Celem filmu jest również rzucenie światła na pomijane historie jej rodziny, zanim zostaną na zawsze utracone w meandrach pamięci babci i smutku żałoby dziadka.

Dziadkowie Juliete są ostatnim ogniwem łączącym ją z ojcem Gillesem, który zmarł, gdy miała 20 lat. Stopniowo uświadamia sobie przepaść między jej zaczarowanym postrzeganiem ich rodziny, ukształtowanym przez jej dziecięce wspomnienia i historie, które jej opowiadano, a rzeczywistością, która jest znacznie bardziej zniuansowana.


Jej dziadek filmował swoją rodzinę nieprzerwanie od wczesnych lat sześćdziesiątych, gromadząc nieskończone bogactwo materiału: jego rolki Super 8 i setki zdjęć odtwarzają ponad pięćdziesiąt lat z życia francuskiej rodziny z klasy średniej.

Wyjątkowa historia Juliette ma uniwersalny wydźwięk, opowiadając o tym, jak konstruowane są rodzinne narracje.